Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

ΤΟ ΚΕΡΙ

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Δίδαξόν με τα δικαιώματα Σου" του Αρχιμανδρίτη Σάββα Δημητρέα).

Η πιο απλή και πιο συνηθισμένη ενέργεια του κάθε Χριστιανού, μπαίνοντας στην Εκκλησία, είναι να ανάβει ένα κερί. όμως η ενέργεια αυτή δεν είναι τόσο απλή.
Είναι κάτι, απ΄το οποίο ο Χριστιανός πρέπει να διδάσκεται και να ωφελείται πνευματικά.
Τίποτε δεν γίνεται στην Εκκλησία άσκοπα.
Τίποτε δεν είναι περιττό. Τίποτε δεν είναι υπερβολικό. Τίποτε δεν είναι ξερός τύπος. Τίποτε δεν είναι χωρίς σημασία και νόημα.
Όλα συντελούν στο να γίνεται η προσκύνηση του Θεού "εν πνεύματι και αληθεία", όπως είπε ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα. Έτσι και το άναμμα του κεριού έχει νόημα και δεν πρέπει να γίνεται μηχανικά από τον Χριστιανό.
Ανάβοντας το κερί δεν προσφέρουμε... φως στον Χριστό! Δεν το ανάβουμε για να βλέπει ο Χριστός! Δεν έχει ανάγκη ο Χριστός... τα δικά μας φώτα!
ΕΜΕΙΣ έχουμε ανάγκη από το φως του Χριστού.
ΕΜΕΙΣ χρειαζόμαστε φως για να δούμε.
Τί να δούμε;
Να δούμε ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Αυτός είναι η πηγή του αληθινού φωτός! Μόνο από Αυτόν μπορεί να φωτισθεί η ψυχή μας!
Και γι'αυτό ανάβουμε το κερί:
Για να Τον παρακαλέσουμε να μας φωτίσει με το φως του Προσώπου Του.
"Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως"!
Το άναμμα του κεριού είναι αφορμή να εκφράσει ο πιστός την ευγνωμοσύνη του στο Χριστό, γιατί τον αξίωσε να γνωρίσει το Φως το Αληθινό. Και τον ελευθέρωσε από το θανατηφόρο σκοτάδι της άγνοιας του θελήματος του Θεού, από το σκοτάδι της αμαρτίας.

Το φως του κεριού είναι μια υπόμνηση του λόγου του Χριστού: "Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ'έξει το φως της ζωής"(Ιω.8,12)
Μακριά από το Χριστό και έξω από την Εκκλησία υπάρχει σκοτάδι.
Και "ο περιπατών εν τη σκοτία, ουκ οίδε πού υπάγει"...
Το άναμμα του κεριού είναι ακόμη σύμβολο της προσευχήςμας μέσα στην Εκκλησία.
Όπως το κερί καίει συνεχώς, χωρίς διαλείμματα, και σκορπίζει το ιλαρό του φως, έτσι ασταμάτητα και με αμείωτη ένταση πρέπει να ενεργείται η προσευχή στις καρδιές μας κατά την παραμονή μας μέσα στην Εκκλησία.
Ανάβοντας το κερί στο μανουάλι, πρέπει να ανάβει μέσα μας ο ζήλος να προσευχηθούμε αληθινά. χωρίς άσκοπη περιφορά των οφθαλμών μας εδώ κι εκεί.

Χωρίς κουβεντούλα με τους άλλους, που σαν ορμητικό ρεύμα αέρος σβήνει την τρεμάμενη φλογίτσα της προσευχής μας...

Το αναμμένο κεράκι μας, τέλος υποδηλώνει κάτι πολύ βαθύ και σημαντικό. Το κερί, όσο είναι αναμμένο, λειώνει.Δεν είναι δυνατόν να καίει και να φωτίζει, χωρίς να λιώνει! Έτσι κι ο Χριστιανός, για να είναι Φως, που λάμπει "έμπροσθεν των ανθρώπων" προς δόξαν του ονόματος του Θεού, πρέπει να έχει πνεύμα θυσίας. Χωρίς κόπο και προσφορά θυσίας, δεν μπορεί να υπάρξει φως που καταλάμπει και διαλύει τα ποικίλα σκοτάδια του κόσμου.

Το αναμμένο κερί είναι μια μικρή θυσία. Θυσία Δοξολογίας.
Θυσία αινέσεως. Θυσία ικεσίας. Σε Εκείνον που είναι το Φως του Κόσμου, στον Χριστό.
Και τους Αγίους Του, που και αυτοί έγιναν φως κι οδηγοί του κόσμου.
Με αυτούς τους λογισμούς πρέπει να ανάβει ο Χριστιανός το κερί του, εφ'όσον θέλει να μην είναι δούλος τύπων, αλλά να χρησιμοποιεί τους "τύπους" για να ανεβάζει νου και καρδιά στο Θεό.





Δεν υπάρχουν σχόλια: